Wyciągi te są przygotowywane przez laboratoria galenowe. Najbardziej popularne i najczęściej stosowane są: tincturae — nalewki, otrzymywane z suchego, odpowiednio rozdrobnionego surowca przez wytrawianie, najczęściej 70% alkoholem w stosunku:
1 cz. surowca słabo działającego + 5 cz. alkoholu,
1 cz. surowca silnie działającego + 10 cz. alkoholu.
Nalewki są stosunkowo trwałą postacią leku. W zależności od użytego surowca (jednego lub kilku) nalewki mogą być przeznaczone do użytku wewnętrznego (większość nalewek) lub do użytku zewnętrznego, np. na skórę, błony śluzowe.
Intracta — stabilizowane alkoholatury — są to wyciągi alkoholowe ze świeżych roślin stabilizowanych gorącym alkoholem w celu unieczynnienia enzymów powodujących rozkład substancji czynnych.
Intracta są produkowane wyłącznie z surowców słabo działających. Dawkowane są kroplami wg załączonego do opakowania przepisu. Opakowanie fabryczne 30 g.
Extracta — wyciągi — są otrzymywane przez wytrawianie suchych, rozdrobnionych surowców roślinnych odpowiednim rozpuszczalnikiem (alkohol, woda, eter) w sposób zapewniający maksymalne wyekstrahowanie substancji czynnych — najczęściej przez perkolacje. Otrzymane w ten sposób wyciągi są następnie zagęszczane. W zależności od właściwości substancji czynnych oraz innych dodatkowych substancji w nich zawartych można otrzymać 3 rodzaje wyciągów.
Obecnie produkuje się wiele leków gotowych w różnych postaciach, zawierających wyciągi roślinne. Niekiedy leki te zawierają również dodatkowo chemioterapeutyki. Dobrze opracowana technologia produkcji tych leków, sprawdzone klinicznie działanie, a także wyczerpujące informacje dotyczące ich stosowania powodują, iż leki te stanowią cenną pozycję w lecznictwie.
Przy sporządzaniu wyciągów wodnych, należy uwzględnić rodzaj substancji czynnych zawartych w surowcu roślinnym i ich właściwości, a przede wszystkim: stopień rozpuszczalności w wodzie, możliwości hydrolizy w czasie przygotowywania wyciągu (ogrzewania) oraz możliwość ulatniania się substancji czynnych z parą wodną podczas ogrzewania.
Wyciągi wodne sporządzane w warunkach domowych są często stosowane w lecznictwie. Ważne jest zatem, aby w czasie przygotowywania tych wyciągów jak największa ilość substancji czynnych surowca przeszła do wody. Stopień rozdrobnienia surowca ma duże znaczenie. Surowce roślinne, które docierają do rąk chorego, są pocięte i przesiane przez odpowiednie sita zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stopień rozdrobnienia surowców roślinnych jest jednak ograniczony, gdyż im większe rozdrobnienie, tym większa możliwość rozkładu substancji czynnych w okresie przechowywania. Z tych względów wskazane jest zalecanie choremu, aby przed przygotowaniem wyciągu wodnego rozdrobnił surowiec w moździerzu, młynku do kawy lub mikserze. Niewątpliwie ułatwi to i spotęguje przejście substancji czynnych surowca do wody.
Nieliczne tylko surowce roślinne przeznaczone do przygotowywania recepturowych postaci leków są sproszkowane (oznaczone symbolem
pulv.) i stosowane sporadycznie w odpowiedniej dawce w postaci proszków w opłatkach lub są zażywane po uprzednim zmieszaniu z miodem lub dżemem — jako tzw. „powidełka”
(electuarium).
Trwałość wyciągów wodnych jest bardzo ograniczona i z tych względów poleca się choremu przygotowanie ich w ilości, która będzie zużyta w ciągu jednego dnia. Klasycznym przykładem jest „esencja herbaciana”, która pomimo bardzo starannego przygotowania i przechowywania, zmienia po kilku godzinach smak, barwę i aromat, a ponadto wytrąca się osad. Powstają więc duże zmiany substancji czynnych, w wyniku reakcji zachodzących w wodzie.
Zawarte w surowcach roślinnych substancje czynne są najczęściej ekstrahowane alkoholem lub wodą. Do wyciągów alkoholowych, które są stosunkowo trwałą postacią leku, należą: tincturae — nalewki, extracta — wyciągi zagęszczone, otrzymane z suchego, odpowiednio rozdrobnionego surowca, oraz intracta — stabilizowane alkoholatury, przygotowane ze świeżego surowca. Wyciągi te sporządzane są wyłącznie fabrycznie przez laboratoria galenowe. Natomiast wyciągi wodne: infusa — napary, decocta — odwary i macerationes — maceraty (wyciągi wodne na zimno)
— postacie leku nietrwałe, są wykonywane w aptekach, lub najczęściej przez chorego — z surowców o słabym działaniu.
Wszystkie surowce roślinne do użytku wewnętrznego, tak jak każdy lek, mają ustaloną jednorazową dawkę w gramach. Wyciągi alkoholowe i wodne powinny być tak przygotowane, aby substancje czynne zawarte w jednorazowej dawce surowca roślinnego znajdowały się w określonej ilości wody lub alkoholu, którą chory będzie jednorazowo zażywał.
Zapisywanie przez lekarza fabrycznie pakowanych ziół, jak również przygotowanie i zażywanie wyciągu przez chorego, nie stanowi problemu, ze względu na pełne informacje na ten temat, podane na opakowaniu. Natomiast przy zapisywaniu słabo działających surowców roślinnych pojedynczych lub mieszanek ziołowych, które nie są pakowane fabrycznie, obowiązuje lekarza poinformowanie chorego o sposobie przygotowania i zażywania naparu, odwaru, maceratu.
Po wszelkich infekcjach, które przechodzi moja trzyipółletnia Maja, bardzo długo kaszle. Inne objawy choroby ustępują, gdy córeczka skończy przyjmować leki zalecone przez pediatrę. Jak długo po chorobie dziecko może kaszleć? Czy to normalne?
Zwykłe infekcje wirusowe małe dzieci przechodzą bardziej burzliwie niż dorośli. Najczęściej przebiegają one z wysoką gorączką, katarem i kaszlem. Z tych objawów najszybciej ustępuje gorączka, potem katar, a dopiero na końcu kaszel, który może się utrzymywać nawet przez dwa tygodnie po chorobie. Podrażniona podczas infekcji śluzówka dróg oddechowych potrzebuje czasu, by się zregenerować. Jeśli jednak kaszel u córeczki będzie się przedłużać, warto iść do pediatry, który oceni, czy są powody do niepokoju. Proszę też nie zaniedbywać wizyt kontrolnych po przebytej infekcji. Lekarz sprawdza, czy zastosowana terapia przyniosła efekty i czy powrót do zdrowia przebiega w odpowiednim tempie.
Mleko matki to najlepszy pokarm dla dziecka. Jeśli jednak nie możesz karmić piersiq, zadbaj, by mleko, które wybierzesz, wszechstronnie odpowiadało na potrzeby niemowlęcia* Takie jest NAN ACTIVE – mleko o nowoczesnej recepturze zawierające unikalną kompozycję:
doskonale przyswajalnego białka wzmacniających odporność probiotykdw wspierających rozwój układu nerwowego kwasów tłuszczowych
Mój 11-miesięczny synek ciężko chorował ma biegunką rotawirusową. Nadal robi luźne kupki, ma wzdącia, często oddaje gazy. Lekarz zalecił, by zamiast Bebiko dawać mu Nutramigen, bo Maciek ma kłopoty z trawieniem laktozy. Czy ta dolegliwość przejdzie?
Czasem po biegunce spowodowanej infekcją dziecko przez pewien czas może mieć kłopoty z trawieniem laktozy (cukru mlecznego). Wówczas maluch może mieć różne dolegliwości (wzdęcia, luźniejsze kupki). Myślę, że zamiana dotychczas podawanego mleka na Nutramigen może być trudna, bo jest on gorzki. Proponuję natomiast mleko o obniżonej zawartości laktozy, które jest dobre w smaku. Takim preparatem jest Bebilon niskolaktozowy (bez recepty). Po kilku tygodniach błona śluzowa jelit zregeneruje się i Maciek będzie mógł wrócić do zwykłego mleka modyfikowanego.
Zastanawiam się, jakie smoczki są lepsze-silikonowe czy lateksowe. Które lepiej kupić?
Nie ma między nimi różnic, jeśli chodzi o utrzymanie w czystości, choć są z zupełnie różnych materiałów. Lateksowe robi się z kauczuku, a więc z naturalnego surowca. Trzeba je jednak dość często zmieniać, bo po 4-5 tygodniach zaczynają się kleić. Poza tym niektóre dzieci są uczulone na lateks. Syntetyczne smoczki silikonowe są trwalsze, ale cieńsze i łatwiej je przegryźć.